نیمه شب آوارهُ بی حس وحال                در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خـیــال               دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دوسالی می گذشت           یک دوسال از عمر رفت و برنگشت

دل به یاد آورد اول بار را                          خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را                         آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود          چون من از تکرار,او هم خسته بود

آمد هم آشیان شد با من او                    همنشین و همزبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او     ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خواب گاه خستگی              این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر           وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم ز دنیا بی خبر                   دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دمساز شد                     گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش:

گفتمش در عشق پا برجاست دل           گر گشایی چشم دل,زیباست دل

گر ته خور قمار شوی دریاست دل          بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده             در پی عشق تو سر گردان شده

گفت:

گفت در عشقت وفا دارم بدان                من تورا بس دوست میدارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان            چون تویی محمور,حمارم بدان

با تو شادی میشود غم های من            با تو زیبا میشود فردای من

گفتمش:

گفتمش عشقت به دل افسون شده      دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده          عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعی خموش             طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز شق او سودا نبود               بحر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود                     همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره آفاق بود                        در نجابت در نکوهی پاک بود

                                  روزگار

روزگار اما وفا با نداشت                          طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت         بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس               حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود                       در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود                   سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست                ساده ام آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست                 این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رست                    رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که همخون من است          خسم جان و تشنه خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد

                                 این گدا مشمول آن رحمت نشد

                                                             آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست          با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم             باده نوشه قصه او من شدم

مست و محمور و خراب از غم شدم        ذره ذره آب گشتم,کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را                        سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من,

عشق من از من گذشتی خوش گذر       بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر                 دیشب از کف رفت,فردا را نگر

آخرین یکبار از من بشنو پند                     بر من و بر روزگارم دل نبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود            عشق دیرین گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آید به رود                   ماهی بیچاره اما مرده است

بعد از این هم آشیانت هر کس است      باش با او,یاد تو ما را بس است